مرگ من روزی فرا خواهد رسید         دربهاری روشن از امواج نور
درزمستانی غبارآلودودور
یاخزانی خالی ازفریادو شور
                                      مرگ من!   مرگ رویابار خون آلود من
بیگمان برگونه ای خواهدچکید
                                                      قطره اشک روشنی بربود من
چشمهایم همچو       تار
گونه هایم همچومرمرهای سرد
ناگهان خوابی مراخواهدربود
                                                 من تهی خواهم شدازفریادو درد
دستهایم چون کبوترهای پیر می خزدآرام روی بسترم
                                                آه000دستهایی که باآنها بشوق
می نوشتم سطرهای دفترم0
دوستانم ناگه ازراه می رسند
زودترتاکلبه درگورم نهند
                                                        بازشاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور نمناکم نهند
بعدمن ناگه به یک سو می روند         پرده های تیره دنیای من
چشمهای ناشناسی می خزند             روی کاغذهاو دفترهای من
بعد من می خشکدازغم بیگمان     در دل گلدان گل خوشبوی من
بر ایینه می ماند بجا            شانه من          تارهای موی من
دراتاق کوچک من0نقش من      چون حصاری کهنه ویران میشود
روح من چون بادبان قایقی               درافقهای دور پنهان میشود
بعدها نام مرا باران و باد                   نرم میشویند ازرخسار سنگ

گورمن گمراه می ماند براه        فارغ ازافسانه های نام وننگ